ΕΛΙΞΗΡΙΑ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Η επιμονή του ιού των χήρων -και μάλιστα εν όψει χειμώνος , όπου οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες – να μη λέει να υποχωρήσει, παρ΄ όλα τα ληφθέντα μέτρα- αντισηπτικά προϊόντα, προσοχή στις επαφές, συχνές συναντήσεις καραδοκούντων κλπ.- δημιουργεί ανησυχίες.

Οι χήροι, που ενώ συζούσαν τόσα χρόνια αρμονικά, έστω συμβατικά, με συναισθήματα, ευαισθησίες, ζεστασιά, λεπτότητα, ευγένειας, έχοντας ξαφνικά προσβληθεί από τον ιό, αναγκάστηκαν να χωρίσουν τις τύχες τους από αυτά. Ούτω πως, οι χήροι των ανωτέρω βιώνουν τα χειρότερα.


Οι χοίροι -γουρούνια του τύπου: όλοι οι άντρες είναι γουρούνια, που οι, κατά τα άλλα συμπαθέστατες, κορασίδες συναντάνε σχεδόν σε κάθε τους βήμα- είναι πιθανή επιπλοκή του ιού των χήρων.


Ο χείρων, μπορεί να είναι ενίοτε και Χείρων, μυθικός θεραπευτής κένταυρος που συμβολίζει ευρωστία, δύναμη, ορμή, ικμάδα, νομίζω δε στις συνηθέστερες φαντασιώσεις των προχωρημένων κορασίδων, ένας Χείρων και η θεραπεία επ΄ αυτού κατέχουν προεξάρχοντα ρόλο, ακολουθούμενα ενίοτε από δια χειρών εργασία.



Εδώ βέβαια μπορεί και να σημαίνει και το ότι τα χείρονα (κακά) παιδιά θριαμβεύουν, παίρνουν όλα τα καλά κορίτσια και οι αγνοί χειρώνακτες που αγωνίζονται χτίζοντας πετραδάκι-πετραδάκι το μέλλον τους, μένουν με το χήρο -ελλείψει κορασίδων- στη χείρα. Ή και τούμπαλιν!

Όλοι οι παραπάνω συνδυαζόμενοι ανά δύο και ανά τρεις, συνθέτουν τον καμβά όπου κεντάνε οι κορασίδες, ερωτεύονται, σμίγουν, αγαπάνε, προσμένουν, ελπίζουν, αγωνιούν, ξεγελιούνται, απογοητεύονται κι έρχονται εδώ και λένε τον πόνο τους.

Κι έτσι, μέσα στη γενική αναστάτωση και στην απώλεια προσανατολισμού που εντάθηκε με την εμφάνιση του ιού, τίθεται το ερώτημα.
Μπορεί ένας χήρος να γίνει χοίρος η ακόμα και χείρων αυτού – έστω και Χείρων;
Και ακόμα:
Ο μη χήρος βέλτιστος;
Ο μη χείρων βέλτιστος;
Ο μη χοίρος βέλτιστος;
Απαντάμε στα ερωτήματα η λέμε και μη χειρότερα -βέβαια ορισμένες κορασίδες αναφωνούν κατά την ώρα της απόλαυσης: χειρότερα-χειρότερα, εννοώντας φυσικά χοιρότερα-χοιρότερα γιατί, ναι μεν διαμαρτύρονται ότι όλοι οι άντρες είναι γουρούνια αλλά αυτό το ξεχνάνε στο κρεβάτι- και προσπερνάμε το θέμα παραμένοντες/ουσες κλινήρεις -πριν καταλήξουμε σε κλίνη της γνωστής, γενικής κλινικής- περιμένοντας την άνοιξη που φουσκώνουν οι χυμοί;

Η εκτίμηση της σοβαρότητας του θέματος επαφίεται στη διάθεση των κορασίδων, πάσης ηλικίας.

...
Η Τζέσικα Μίλερ προσπάθησε να τακτοποιηθεί στη μάλλον άβολη πολυθρόνα του κόκπιτ προσομοίωσης. Η πρώτη της αίσθηση ήταν πως ίσως και να ήταν φτιαγμένη έτσι, γιατί κανένα ταξίδι της ζωής δεν είναι άνετο, ακόμα και αυτό που δεν έχει γίνει ακόμα. Εξ άλλου και στην τρίωρη θεωρητική εκπαίδευση που της είχαν κάνει, της είχαν πει ότι δε θα ήταν ένας ανώδυνος περίπατος στη σφαίρα της φαντασίας αλλά το ταξίδι της από κει και πέρα ζωής της.
Αριστερά στην οθόνη μπροστά της, είχε ένα κουμπί με επιλογές levels, ανάλογα με το βαθμό δυσκολίας.
Α. Ταξίδι 10-20 χρόνων
Β. Ταξίδι 20-40 χρόνων
C. Ταξίδι μέχρι το θάνατο.
Διάλεξε το C level.
…………
Οι εξειδικευμένοι εξομοιωτές είναι σχεδιασμένοι για να αναπτύξουν μερικές ιδιαίτερες δεξιότητες διαδικασιών του προγράμματος πτήσης (προσέγγιση και συνάντηση με άλλα ανθρώπινα όντα, πειράματα σε ενδιαφέροντα πρόσωπα, διεξαγωγή έρευνας σε ανθρώπινους χαρακτήρες, αντιμετώπιση χαλεπών καταστάσεων, προσπέλαση απροσπέλαστων πεδίων, κλπ). Γι αυτό μόνο εκείνα τα συστήματα, που χρησιμοποιούνται από τους ζωοναύτες –κάτι ανάλογο με τους κοσμοναύτες- για να εκτελέσουν τις συγκεκριμένες εργασίες υπάρχουν στους εξειδικευμένους εξομοιωτές.
.............
Ένα πλήθος κουμπιών με ενδείξεις στο κόκπιτ έδινε τη δυνατότητα στο ζωοναύτη να επιλέγει δράσεις και αντιδράσεις ανάλογα με την αντιμετωπιζόμενη περίσταση. Ενδείξεις όπως οργή, έρωτας, κτηνωδία, αποδοχή, άρνηση, αδιαφορία, απάθεια, αγανάκτηση κι ένα σωρό άλλες. Υπήρχε φυσικά και το κουμπί undo, γιατί στον προσομοιωτή μπορεί να υπάρχει αυτή η λειτουργία –που δεν υπάρχει στην πραγματική πτήση, π. χ. εκεί δε μπορείς να αναιρέσεις ένα παθιασμένο φιλί που έδωσες σε προδομένα χείλη-. Και ακόμα υπήρχε το κουμπί reset για να μπορείς να ξεκινάς ξανά το ταξίδι από το σημείο που το έχεις σώσει την τελευταία φορά.
...................
Η Τζέσικα άπλωσε το χέρι για να πατήσει το start.
Η τέλεια ηχομόνωση του κόκπιτ που δεν άφηνε τους θορύβους της μισοπεθαμένης, μικρής κωμόπολης του Χιούστον, όπου ζούσε σα να τις έδωσε μια ανάσα ελπίδας.
Είχε βρεθεί εδώ, όταν ένα πρωινό πριν καμιά βδομάδα…
……
Ξύπνησε βαριεστημένα από έναν άυπνο ύπνο –το ίδιο ξύπνημα χρόνια τώρα, από τότε που επέλεξε συνειδητά τη μοναξιά της- όπου η φαντασία διαχεόταν στην πραγματικότητα, όπου τα φαντάσματα του παρελθόντος χόρευαν με τα φαντάσματα της διπλανής πόρτας χορούς ορφικούς, όπου ίσιωνε τις πτυχές του τσαλακωμένου σεντονιού κι αυτές, με το που έπαιρνε το χέρι της ξανά γίνονταν και πιο βαθιές ακόμα, λες και το σεντόνι ήταν η ίδια η ζωή της, όπου το πικρό απ΄τον καπνό στόμα της ζητούσε να πάρει μια γλυκάδα από μια κόλα λάιτ και τα κιτρινισμένα, θαμπά δόντια της να πάρουν μια υπόλευκη λάμψη από ένα
φανταστικό σπέρμα.
Έβαλε χτεσινό καφέ από την μισοδιαλυμένη καφετιέρα και κάθισε στην καρέκλα της κουζίνας. Άναψε το πρώτο Λάκυ Στράικ, στο τασάκι βουνό τα αποτσίγαρα έμοιαζαν σαν καρφιά.
-Χα, σκέφτηκε, θα ζητήσω από το γραφείο τελετών να μου κάνει έκπτωση, θα έχει τα δικά μου καρφιά.
Φορούσε μια παλιωμένη ρόμπα σομόν, τα ξεφτισμένα νύχια σομόν, το ξεβαμμένο κραγιόν σομόν, τα μάτια βαμμένα σομόν, το ρουζ σομόν, της άρεσε πολύ το χρώμα σομόν.
-Α μην ξεχάσω, ξανασκέφτηκε, μαζί με την έκπτωση που θα ζητήσω να παραγγείλω και το ξύλο βαμμένο σομόν.
Πήρε μια μισοσκισμένη , τοπική εφημερίδα, δεν ξέρω ποιας παλιάς ημερομηνίας – μπορεί και να την ξέχασε ο τελευταίος εφήμερος εραστής της ούτε που τον θυμάται πια, το μόνο που θυμάται είναι που της έλεγε:
-Θες να κάνω λαμπερά τα δοντάκια σου μωρό μου; Κι ίσως αυτόν να είδε στο όνειρό της - .
Άρχισε αφηρημένα να την ξεφυλλίζει. Μπαγιάτικα νέα, φωτογραφίες από ατυχήματα που το θύμα είχε γίνει πια καλά, κοσμικά νέα, κουτσομπολιά. Είχε φτάσει στις μικρές αγγελίες κι ετοιμαζόταν να την πετάξει, όταν…
ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΗΣ ΠΤΗΣΗΣ. ΕΝΑ ΕΦΟΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΣΑΣ. ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ.

Πήρε τηλέφωνο. Της εξήγησαν πως πρόκειται για τον προσομοιωτή της πτήσης της ζωής.
Έκλεισε ραντεβού βλαστημώντας το Λάκυ Στράικ που της έκαψε τα χείλη.
……………..
Η Τζέσικα πάτησε το start.
Η πτήση της υπόλοιπης ζωής της άρχισε.
Η πρώτη σκηνή που είδε ήταν αυτή όπου, μεθυσμένη, έξω από ένα μπαρ κατά τις 4 το πρωί, κατασκότεινα, δέχτηκε την επίθεση από δυο άντρες. Κανείς άλλος δεν ήταν γύρω. Με τον τρόμο στα μάτια, αλαφιάστηκε.

Πάτησε διαδοχικά τρία κουμπιά.
ΟΡΓΗ
ΚΤΗΝΩΔΙΑ
ΑΠΟΔΟΧΗ.
Το ταξίδι της υπόλοιπης ζωής είχε αρχίσει.

………
Όλη η παραπάνω ιστόρηση, αγαπητοί, είναι δυστυχώς καθ΄όλα φανταστική.
Δεν υπάρχει προσομοιωτής πτήσης ζωής και ίσως ποτέ να μην υπάρξει.
Κι αναρωτιέμαι…
Μας διδάσκουν επιστήμες, τέχνες, ξένες γλώσσες, πώς να οδηγούμε, πώς να κάνουμε ιστιοπλοΐα, να πετάμε με αεροπλάνο, να μην περνάμε με κόκκινο απέναντι, να φοράμε προφυλακτικό με άγνωστα άτομα, να πλένουμε τα δόντια μας…
Και χιλιάδες χιλιάδων πράγματα, όχι άχρηστα μα δευτερεύοντα.

Αυτή τη γaμημένη, υπέροχη και συναρπαστική πτήση στο μακρύ ταξίδι της ζωής, γιατί δε μας τη δίδαξαν;
Έστω και χωρίς προσομοιωτή;
Ε;

Και πάλι δράστης αυτού του νέου μεγάλου έρωτα, ποιος άλλος, ο νεαρός φίλος μου Μενέλαος.

Τον είδα προχτές, μετά από ένα μήνα, όπου τον είχα αφήσει ερωτευμένο σφόδρα με την καλλίπυγο νεράιδα που διέθετε το αιρ κοντίσιον.
-Βρε βρε βρε, τι κάνεις Μενέλαε; Πώς πάει ο μεγάλος έρως; Τζάμι;
Σιωπή ο δικός σου.
-Βρε συ, τι έπαθες;
-Μη μου μιλάτε για ΄κείνη, σφύριξε μέσα από τα σφιγμένα του χείλη.
Νόμισα ότι σιγοψιθύριζε το γνωστό άζμα και άρχισα να τον ρωτάω διάφορα για τον ερκοντίσιον που τον είχε στείλει στα ουράνια. Αυτός σιωπούσε.
Κάποια στιγμή δεν άντεξε άλλο. Ξέσπασε με μύδρους κατά του γυναικείου φύλου.
-Δεν είναι να εμπιστεύεσαι τη γυνή, τη σήμερον ημέρα. Κατάρα θεού είναι!!! Πλάσμα του διαβόλου!!! Το τραγικό λάθος του πλάστη!!!
-Μα, τι σου έκανε; Την είδες με άλλον;
-Κάτι χειρότερο.
-Σου ζήτησε τίποτα εξτρήμ;
-Ακόμα χειρότερο.
-Ήθελε γάμο από τώρα;
-Αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά σ΄αυτό που έκανε.
-Μα τι, τέλος πάντων, θα με σκάσεις!
-Την αγάπησα για το αιρκοντίσιον, θυμάσαι;
-Φυσικά.
-Ε λοιπόν, ενώ μου είχε πει ότι ήταν ενεργειακής κλάσης Α, ξέρεις τι ανακάλυψα;
-…
-Ήταν κλάσης Δ!!!. Και ούτε που είχε σκοπό να τον αλλάξει με το μέτρο της απόσυρσης.
Δεν είναι να έχεις μπέσα στις γυναίκες σου λέω!!! Και τη χώρισα.

Συμφώνησα στο θέμα της μπέσας και των ενεργειακών κλάσεων και συμμερίστηκα όσο γινόταν τον πόνο του. Κι ενώ του έλεγα διάφορα παρηγορητικά λόγια και πονεμένα παραδείγματα της ζωής μου, κάποια στιγμή μου λέει:
-Καλά ντε, μην κάνεις κι έτσι!
-Εεεεεεεε;
-Λέω, μην κάνεις έτσι!
-Μα…
-ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΞΑΝΆ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΕ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΕ ΣΦΟΔΡΑ.
Έμοιασε ξαφνικά τόσο χαρούμενος, το δε μέγιστο διαπραγματευτικό του όπλο, το χαμόγελό του, άνθισε στα χείλη του.
-Έλααααααααα
-Αμεεεεεεεεέ!
-Μολόγα.
-Ε να, βρέθηκα προ ημερών σε ένα πάρτι, προσπαθώντας να ξεπεράσω την ενεργειακή κλάση Δ.
Κι εκεί γνώρισα μια κορασίς. Ήτο πολύ όμορφη, γοητευτική θα έλεγα, συναρπαστική θα συνέχιζα, ακολούθως σαγηνευτική, επιπροσθέτως θελκτική, συν τοις άλλοις έκπαγλη, μαγευτική ωσαύτως…
-Εεεεεεεεεεε, νταξ φτάνουν οι επιθετικοί προσδιορισμοί, πάμε στην ουσία.
-Τι να σου πω, παρ΄όλο που εμαγεύθην, δεν τολμούσα να τη φλερτάρω. Φαινόταν υπεράνω των δυνατοτήτων μου, ε να ρε παιδί μου, ήτο μια ντίβα!!!
-Ε και πώς σε ερωτεύτηκε σφόδρα μια ντίβα;
-Ενώ ουδεμία σημασία μου έδινε, κάποια στιγμή, ξαφνικά, με κοίταξε με το στόμα ανοιχτό και βλέμμα αισθησιακό. Έκτοτε δεν έπαιρνε τα μάτια από πάνω μου, μέχρι που κοκκίνισα.
-Εσύ να κοκκινίσεις; Τες παν. Και τι ήταν αυτό που ξαφνικά την επηρέασε τόσο;
-Κι εγώ με αυτή την απορία ήμουν, δεν μπορούσα να φανταστώ κάτι, δεν έκανα κάτι ηθελημένα.
Μέχρι που μου εξήγησε, εκεί προς το τέλος της βραδιάς, όταν η πανσέληνος μας έλουσε με τον ασημένιο καταρράκτη της στον κήπο του σπιτιού, όπου σχεδόν με παρέσυρε.
-Έβηξες, μου είπε, και αυτό με γοήτευσε. Και από τη στιγμή εκείνη δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου. Και κάθε φορά που έβηχες, τόσο πιο πολύ ένιωθα ότι ερχόμουν πιο κοντά σου. Και στο τέλος, εκεί που σε έπιασε ο ασταμάτητος βήχας και ήπιες μια γουλιά από το HELTHA, το σιρόπι που είχες στην τσάντα ARMANI, ε τότε πια ένιωσα πως θα μπορούσα να σε ερωτευτώ.

Ο Μενέλαος κοντοστάθηκε λίγο και πήρε το χαζοχαρούμενο ύφος που παίρνουν όλοι οι ερωτευμένοι όταν αναλογίζονται τα αρχικά στάδια του έρωτά τους.
-Μα σοβαρά μιλάς; Το ρωτάω.
-Έτσι ρώτησα κι εγώ, μόλις συνήλθα από το σοκ. Και η σαγηνευτική μου ανέλυσε το θέμα σε βάθος.
-Ξέρεις Μενέλαε, τι σημαίνει ένας βήχας σήμερα; Και μάλιστα σαν το δικό σου; Έχω ακούσει βήχες και βήχες – προς ενημέρωσή σου, η μαμά είναι φαρμακοποιός και περνάω από το Φαρμακείο και ακούω αυτόν τον καιρό πάμπολλους βήχοντες ορίτζιναλ και ξεροβήχοντες με νόημα, επί τη εμφανίσει μου – αλλά σαν το δικό σου, κανένα. Και καταλαβαίνεις ότι ο βήχας σου σήμαινε πως πιθανότατα είχες ιό. Και αυτόν τον ιό σου ήθελα να τον κάνω δικό μας ιό, να τον κολλήσω από σένα τώρα που είναι νωρίς και χωρίς επιπλοκές, να μου φύγει το άγχος της νέας γρίπης, να μη χρειαστεί να πάω σε κανένα πάρτι γρίπης στο Κολωνάκι, όπου ακούω πως γίνονται διάφορα και η μαμά θα φωνάζει. Καθώς έβηχες και τα σταγονίδια έπεφταν πάνω μου και ήξερα ότι κάποιο από αυτά είχε πάνω του τον ιό σου, σχεδόν εκστασιαζόμουνα.

(Το φεγγάρι, λόγω ενός παρεμβληθέντος σύννεφου, σταμάτησε το λούσιμο και στο προκύψαν
σκότος η σαγηνευτική έσκυψε, σχεδόν ακούμπησε στα χείλη του Μενέλαου και με αισθησιακή
φωνή του είπε:
-Βήξε, Μενέλαε, βήξε ξανά. Θέλω να με ιώσεις, τώρα!!!).

Ο Μενέλαος σταμάτησε την αφήγηση και ξαναπήρε το χαζοχαρούμενο ύφος, ο ανεφέρθη
ανωτέρω.
………….
Κι έτσι, να ακόμα ένας ερωτευμένος λόγω της νέας γρίπης. Για τις επιπλοκές ακόμα δεν ξέρουμε.
Όπως επίσης δεν ξέρουμε αν τα πράγματα έγιναν έτσι, όπως τα αφηγήθηκε ο Μενέλαος!!!
Ε μα κι αυτός, άλλοτε ερωτεύεται αιρ κοντίσιον, άλλοτε ερωτεύεται βήχων, τι να πιστέψει κανείς.

(το κουνούπι μπήκε από μια γρίλια και κρύφτηκε σε μια πτυχή της πορτοκαλί κουρτίνας, καιροφυλακτώντας)

Το σκηνικό, γνωστό και από άλλες αισθήσεις –βαθιά νύχτα, απόλυτη ησυχία, ερωτευμένο ζευγάρι κλπ. –έχει εμπλουτιστεί, για την περίπτωση, με στρώμα από φτερά χήνας (κι εδώ να κάνω μια παρένθεση, από σοβαρή έρευνα στην Αμερική έχει βρεθεί ότι 90% των γυναικών προτιμά στρώμα από φτερά θηλυκών κουνουπιών-) καθώς επίσης και με σύστημα κεκλιμένων καθρεφτών.

(το κουνούπι βολεύτηκε καλύτερα στην πτυχή για να βλέπει καλύτερα)

Νομίζω ότι η όραση, η σημαντικότερη από τις αισθήσεις, συμμετέχει κυρίως σε ένα ερωτικό παιχνίδι- αυτό, ακόμα και τα κουνούπια το ξέρουν-

Το ζευγάρι είχε επιδοθεί σε ένα σκανδαλιστικό παιχνίδι ειδέσθαι, όπου ο κάθε ένας προσπαθούσε και απ΄ ευθείας και μέσω των κεκλιμένων καθρεφτών, να ανακαλύψει τις κρυφές, γοητευτικές πτυχές του σώματος του άλλου. Όρη, χαράδρες, φαράγγια, κοιλάδες, οροπέδια, υψίπεδα, κορυφογραμμές, δροσερές πηγές, χείμαρροι, κατάφυτες βουνοπλαγιές - χρησιμοποιώ γεωγραφικούς όρους για να μη σοκάρω, αν και διαβάζοντας τις FANTASIVSEIS, δεν νομίζω να υπάρχει πρόβλημα – όλα αυτά, πολλαπλασιασμένα από το σύστημα των καθρεφτών, είχαν φέρει το ζευγάρι σε φοβερή υπερδιέγερση.

(το κουνούπι πέταξε και κάθισε στο πολύφωτο να απολαύσει το θέαμα μέσα από το σύστημα των κεκλιμένων και θα μπορούσε κανείς να πει ότι αισθανόταν, λίγο σαν ηδονοβλεψίας)

Η στάση, η περισσότερο προσφερόμενη στο ειδέσθαι, είναι η:
-Ά λ λ ο ς γ ι ά τη Λ ά ρ ι σ σ ααα (αν ξέρετε το σχετικό ανέκδοτο) και ο άντρας πήρε την ανάλογη στάση, περιμένοντας.

Το κουνούπι αποφάσισε ότι πλέον ήταν καιρός να επέμβει, δίνοντας έτσι μια άλλη διάσταση στο ερωτικό παίγνιον.
Έκανε όμως ένα μοιραίο λάθος -που άλλωστε κάνουν και άλλα έμβια θηλυκά- :
Αντί να εφορμήσει επί του στόχου αμέσως, προτίμησε να κάνει ένα χαριτωμένο πλανάρισμα στον αέρα, ίσως για να υπογραμμίσει απλά την θηλυκή παρουσία του –γιατί ήταν θηλυκό με κοκεταρία- ή ίσως γιατί ήθελε να δείξει την παρουσία του στον άντρα.

Τα εξασκημένο μάτι της γυναίκας- γιαυτό λέω για τη μεγάλη σημασία της όρασης- το πήρε είδηση.
Το κουνούπι προσγειώθηκε πάνω στον άντρα και, πεινασμένο όντας, βρήκε το πιο εύκολο σημείο, το πλέον υπερυψωμένο και σφύζον αίματος.

Η γυναίκα άρπαξε ακαριαία το μαξιλάρι και…

Χρααααααααααπ !!!

-Ωχχχχχχχχχχχχχχχχ, τι έκανα πάλι;;;;;;;;;;;;;;;
Όχι δεν ήταν το κουνούπι που φώναξε –αυτό δεν πρόλαβε ούτε κιχ να κάνει- αλλά ο άντρας που προφανώς κάτι είχε κάνει σε ανύποπτο χρόνο και τώρα εκφράστηκε αυθόρμητα.

Και ρωτάω εγώ τώρα:
-Υπάρχουν γυναίκες που ΔΕΝ ζηλεύουν και δεν αντιδρούν ακαριαία, όταν ακόμα κι ένα θηλυκό κουνούπι καθίσει πάνω στον άντρα τους –για να ακριβολογούμε, πάνω στου άντρα τους- ;

Ναι υπάρχουν, αυτές που έχουν μυωπία και δεν φοράνε ακόμα γυαλιά ή φοράνε και δεν τα έχουν αλλάξει ενώ θα έπρεπε.

Και λέω εγώ τώρα, ω κορασίδες!!!
-Μήπως θα έπρεπε να περάσετε καμιά βόλτα από τον οφθαλμίατρο;
Να δείτε το θέμα της οράσεώς σας που είναι πρώτιστο σε ένα ερωτικό παιχνίδι;

Άντε γιατί βλέπω πολλά θηλυκά κουνούπια, ζωντανά ακόμα, εδώ γύρω.

Ο Ιγκόρ (κατ΄άλλους, Άιγκορ), ένας ξανθός γίγαντας από to Yakutsk, μια πόλη χαμένη στο βάθος της Σιβηρίας, ξύπνησε αναστατωμένος από ένα εφιαλτικό όνειρο. Είχε βρεθεί, λέει, σε μια πολύ μακρινή απ΄ την πατρίδα του χώρα, έναν τόπο όπου οι άντρες, εκ παραδόσεως, προστατεύουν τα κορίτσα εν παντί τρόπω και μέσω, μηδέ του σιδερολοστού εξαιρουμένου. Βρέθηκε δε σε ένα νυχτερινό κέντρο όπου ήσαν διάφορα όμορφα κορίτσα, χρήζοντα προστασίας, αυτός δε όλως τυχαίως και παραδόξως, είχε σιδερολοστόν τινά. Ένα μικρό διάλειμμα με διαφημίσεις με χιονισμένα Σιβηριανά τοπία και μετά είδε τον εαυτό του να σηκώνει το σιδερολοστό και…
Ξύπνησε ιδρωμένος και όντως ήτο εις τη χώρα όπου ανθούν πορτοκαλέαι και σιδερολοστοί.
…………
Γενικά στην παρέα, το κλίμα κατά το μάλλον ή ήττον, ήτο χαλαρόν. Αφού είχαν γίνει οι απαραίτητες συστάσεις, αναφορές σε προηγούμενα επεισόδια, ταφές εκλιπόντων, διερευνητικές επαφές –ποιος, πού πότε, με ποια, είναι δεν είναι, αν είναι γιατί ναι, αν δε είναι γιατί όχι- και που αυτές οι διερευνητικές επαφές στόχο είχαν την βρώσιν του φιλικού πνεύματος και την πόσιν αλκοολικού οινοπνεύματος,
………..
Ο καθωσπρέπει κύριος πάρκαρε το τζιπ του πάνω στο πεζοδρόμιο - όπως πάντα διότι, τι το πήραμε το εργαλείο αν δεν καβαλάμε 30 πόντους πεζοδρόμιο- μπροστά στην Εθνική Τράπεζα, στο υποκατάστημα Εκάλης. Κατέβηκε και κατευθύνθηκε προς το ΑΤΜ. Κοίταξε απαξιωτικά αυτόν που τολμούσε να χρησιμοποιεί το ΑΤΜ πριν από αυτόν και όταν ήρθε η σειρά του, έβαλε την κάρτα του στη σχισμή. Έγραψε το πιν και μετά ανάληψη 800 Ευρώ.
Στο καντράν έγραψε: Συγνώμη αλλά το όριο ανάληψης έχει μειωθεί στα 600 Ευρώ. Ποιος είδε το θεό και δεν το φοβήθηκε! Βλαστήμησε –ρε τους άχρηστους χωρίς καμία ειδοποίηση!!! - πήρε τα 600 Ευρώ και εξοργισμένος καβάλησε το τζιπ, ξεκαβάλησε το πεζοδρόμιο και έριξε μια γερή γκαζιά.
……….
Ήταν ήδη απόγευμα. Η νεαρά, καλλίπυγος, 200cmτρη Ρωσίς ανακλαδίστηκε νωχελικά στο κρεβάτι της. Το θείο κορμί της, τυλιγμένο στα ροζ σεντόνια –επιμελώς, ώστε τα επίμαχα σημεία να άπτονται μιας πιθανής όρασης- γέμιζε το κρεβάτι απ΄άκρου εις άκρον. Αναστέναξε βαθιά, άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε την ατζέντα της. Είδε πως το βράδυ είχε μια σημαντική συνάντηση. Σηκώθηκε, έκανε μπάνιο με το ροζ αφρόλουτρο και φόρεσε το ροζ στριγκάκι με τα λεντάκια που άναβαν την κατάλληλη στιγμή, τελευταίο απόκτημα από μια μπουτίκ με κινέζικες κρεασιόν. Επιπροσθέτως και μάλλον από συνήθεια, έβαλε και μια φούστα και μια μπλούζα.
………….
Όλα έδειχναν να τείνουν προς μια μεταμεσονύκτια λύση του δράματος, όπου τα ανωτέρω δρώντα πρόσωπα και τα συμπαρομαρτούντα τους – σιδερολοστός, ανάληψη 600 Ευρώ, λεντοφόρο στριγκ- θα βρίσκονταν σε επαφή, αγνώστου τύπου, μεταξύ τους.
Έλειπε όμως ο μυστηριώδης, συνδετικός κρίκος.

Εις κύριος της παρέας, στο περιθώριο μέχρι τώρα, έβηξε για να τραβήξει την προσοχή και είπε, με μια βαθιά, γοητευτική φωνή:
-Αγαπητοί, πρέπει να βρούμε το συνδετικό κρίκο αλλιώς δε φεύγουμε από δω!

Το πάνελ έπεσε σε βαθιά περισυλλογή. Επίσης έπεσε και άκρα σιγή – πλην των πατημάτων της περιφερομένης γαλής- και επίσης έπεσε και πάρα πολύ ησυχία και ακόμα έπεσε και ένα ντολμαδάκι κάτω από το τραπέζι και κάθε καθήμενος το κλώτσαγε στο μέρος του άλλου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος. Μετά, ο καθείς, όρθιος, βημάτιζε νευρικά για να σκεφτεί και να ανακαλύψει το μυστηριώδη κρίκο. Επίσης και οι καθήμενοι το ίδιο έκαναν αλλά με μικρότερη ένταση. Επίσης και εκ παραλλήλου, εις, άρτι χωρισθείς αλλά μηδέποτε …παραδεχθείς, δεν εννόησε καλώς και άρχισε να ψάχνει στο πάτωμα για να βρει τον κρίκο και φυσικά βρήκε το ανωτέρω ντολμαδάκι, το οποίο αγνόησε επιδεικτικά.

Και τότε…
Ο επί παντός επιστητού νεαρός κύριος, που όπως είχε ομολογήσει, είχε μια τραυματική εμπειρία …εκ του παλαιόθεν με τον Ιγκόρ –όχι επί του πονηρού- ανακοίνωσε ξερά, βάζοντας το πρώτο λιθαράκι στο οικοδόμημα που έμελλε να γίνει πάρα πολύ υψηλό :
-Ο Ιγκόρ ήτο συνοδός, με την καλή έννοια, της Ρωσίς!!!

Αίσθησις στο πάνελ από τη φοβερή ανακάλυψη του επιστητού. Μια δε δεσποινίς τον κοίταξε βαθιά στα μάτια, γοητευμένη από την ανακαλυπτικότητά του, και ευχήθηκε μέσα της να την ανακαλύψει ο ως άνω, συντόμως.

Ενός λιθαρακίου δοθέντος, μύρια έπονται.

Τα δεύτερο, κατά τι μεγαλύτερο, το έθεσε επί του πρώτου, μια κοπιλίτσα της Εθνικής, η οποία είχε σχέση με πολλά Ευρά, εξ αγχιστείας:
-Τα Ευρά τα ήθελε ο καθωσπρέπει για να πάει με τη Ρωσίς!!!

Δευτέρα αίσθησις στο πάνελ, πολύ ανωτέρα της πρώτης. Ο καθείς άρχισε να ψάχνει μανιωδώς για το επόμενο λιθαράκι. Ο χωρισθείς εσκέφθη να χρησιμοποιήσει το ντολμαδάκι ως λιθαράκι, έσκυψε αλλά ουδέν εύρε καθότι το είχε φάει η περιφερόμενη γαλή.

Το τρίτο, κατά πολύ μεγαλύτερο, το έθεσε άλλη δεσποινίς που είχε ωσαύτως …εκ του παλαιόθεν σχέση με λεντάκια.
-Τα 600 Ευρά δεν έφταναν για να ανάψουν τα λεντάκια της Ρωσίς.

Τώρα πλέον, άπειρα λιθαράκια άρχισαν να πετώνται …εκ του πανταχόθεν – ο χωρισθείς πετούσε κρυφά ντολμαδάκια- με στόχο την ανύψωση του οικοδομήματος.
Ώσπου ο γηραιότερος και ησυχότερος, κατ΄όνομα του πάνελ, βιβλική μορφή αναφερθείσα και εις την Βίβλον, έδωσε το χαριστικό λιθαράκι:
-Ο καθωσπρέπει πήγε και βρήκε τη Ρωσίς να της ανάψει τα λεντάκια, πλην όμως τα Ευρά ήσαν λίγα δια την αφήν, διττώς και, επιμένοντος τούτου, επενέβη ο Ιγκόρ με το σιδερολοστό!!!
Όλοι οι πανελίστες υποκλίθηκαν στη συνθετική ικανότητα του βιβλικού.
Όμως ο μυστηριώδης κρίκος δεν είχε ακόμα βαπτιστεί.
Τούτο, ανέλαβον ομού μια κοπιλίτσα εξ ανατολής και μία εκ ...πατρέων, και ανέκραξαν με φωνή πολλά υποσχόμενη:
-Και το όνομα του κρίκου έσεται:
-ΣΕΞ!!!
Όλοι χειροκρότησαν μανιωδώς τας κοπιλίτσας, αι οποίαι συστάλθηκαν πάραυτα με μια χαριτωμένη συστολή.

Ιδού λοιπόν το δίδαγμα του πονήματος:

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΕΞ. ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ!!! ΜΕΤΑ Η ΑΝΕΥ ΣΙΔΕΡΟΛΟΣΤΩΝ, ΕΥΡΩΝ ΚΑΙ ΛΕΝΤΑΚΙΩΝ!!!

Κι όποιος δε συμφωνεί να περάσει από το λογιστήριο να εισπράξει τα δεδουλευμένα και να αποχωρήσει.

Όχι, δεν είναι η νέα δισκογραφική δουλειά του Νίκου Παπάζογλου, σαν την εκδίκηση της γυφτιάς ούτε ξαφνικά οι τζιπούρες ανοιχτής θαλάσσης αποφάσισαν να εκδικηθούν τις των ιχθυοτροφείων γιατί τους τρώνε το ψωμί τους αλλά...
..............................
Τον τελευταίο καιρό που κατάφερα να μείνω μακριά από τα καταθετήρια ψυχών, όπου κατατίθενται τούτες αύτες αυτοπροσώπως μέσω παιχνιδιών, συμβουλών, στιγμιαίων λέξεων...
και που στο τέλος ανακράζεις...

Ματαιότη ματαιοτήτω, τα πάντα ματαιότη.................

Κατάφερα λοιπόν,
Να δω τηλεόραση.

Είναι απίστευτο για πόσα πολλά πράγματα μπορείς να ενημερωθείς από την τηλεόραση!
Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ το κεφάλαιο των...γεννήσεων.
Γεννήσεις οχτάδυμων, αστέρων - ουράνιων και κυρίως επίγειων με πάρα πολύ ωραία στοιχεία κατάλληλα για το προξενήτρες, γεννήσεις ιδεών και...
γεννήσεις τάξεων...
όπως η συμπαθέστατη τάξη των ...τζιπουράτων.

Στην πράξη, δεν είναι ακριβώς γέννηση αλλά αναγέννηση.
Η τάξη αυτή ξεκίνησε να γεννιέται δειλά-δειλά πολλά χρόνια πριν, από τους κυνηγούς.
Έβλεπες ένα τζιπ και γύρω τρέχανε σκυλιά –που θα έλεγε και η Μπέλλου-.
Πήρε μεγάλη ανάπτυξη, πριν αρκετά χρόνια, όταν η τότε κυβέρνηση πήρε το εντελώς φιλολαϊκό μέτρο να χαρακτηρίσει κάθε Κολωνακιώτη που είχε μια πεζούλα με κρεμμύδια στο χωριό του, σαν αγρότη.
Έτσι, το Κολωνάκι γέμισε με τζιπούρες, πιο πολλές από την ευρύτερη αγροτική περιοχή της Πελοποννήσου και των Ιονίων νήσων ομού.
Τα μετέπειτα χρόνια, δεν πάρθηκε κανένα άλλο φιλολαϊκό μέτρο δυστυχώς με αποτέλεσμα, οι Έλληνες που ζουν στο όριο της φτώχειας – περίπου 20%- να ξεπεράσουν αυτούς που ζουν στο όριο της τζιπουριάς-περίπου 12%- .

Ευτυχώς όμως...
Η σημερινή λαοπρόβλητη κυβέρνηση του ...εις ανδρός- είτε Καραμανλής λέγεται είτε 151ος βουλευτής λέγεται και οι δυο ...εις είναι- θέλοντας να καλύψει τα κενά τόσων χρόνων...
αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα, έτσι ώστε στα όρια της τζιπουριάς να βρεθεί το 50% των Ελλήνων.
............
Το κύριο γνώρισμα του τζιπουράτου είναι ...το αφ΄ υψηλού – όχι, δεν είναι το τζιπ και να μελετάτε περισσότερο, να μη σας ξαναπιάσω αδιάβαστους-...
διότι ο τζιπουράτος μπορεί να οδηγεί το Χιουντάι της οικογένειας γιατί μπιτζίνη γιοκ για το τζιπ ή να έχει η γκόμενα τζιπ (παίζει κι αυτό) η να έχει Χιουντάι και μην έχει καν τζιπ αλλά να σκέφτεται να αγοράσει- αλλά...
το αφ΄ υψηλού, αφ΄ υψηλού!!!

Οποία αρχοντιά εκπηγάζει από το αφ΄ υψηλού του, δε λέγεται.
Θα το έχετε προσέξει στους δρόμους φαντάζομαι.
Οι τζιπουράτοι είναι υπεράνω κοινωνικοοικονομικών τάξεων, νόμων, κομμάτων, επαγγελμάτων, ιδεολογίας εισοδημάτων, θρησκευμάτων και λοιπών φυσικών φαινομένων.
Με λίγα λόγια:
Είναι η τάξη του μέλλοντος.
..........
Χάρη λοιπόν στα γενναία μέτρα του ...εις ανδρός...
Είδα διαφήμιση τζιπ όπου...
Τζιπ αξίας 70.000 Ευρώ προσφέρεται στην εξευτελιστική τιμή των 35.000 Ευρώ.
Δηλαδή 70.000 μείον τέλη, μείον ΦΠΑ, μείον έκπτωση, συν πατάκια, συν γυάλινη οροφή, συν πάτωμα με χαλιά Μπουχάρας, συν αισθητήρα βροχής, ανέμων, ανεμοβλογιάς κλπ.
ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΙΣΑ ΛΕΦΤΑ!!!

Είναι πραγματικά μια πρόκληση και δικαίως εκδικείται η τζιπουριά.

Θα έγραφα και άλλα περί της συμπαθούς τάξης αλλά...

Πρέπει να προλάβω μια σούπερ προσφορά, όπου...
Έμπορος ευφυέστατος δεν κάνει 35.000 Ευρώ έκπτωση μεν αλλά δίνει το τζιπ χωρίς ένα Ευρώ!!!!
( Στον άλλο, που επειδή του τελείωσε το στοκ αλλά θέλει να ευχαριστήσει την πελατεία του και δε δίνει τζιπ μεν αλλά δίνει την έκπτωση των 35.000 στο χέρι, μετρητά, δεν πάω γιατί θέλω τζιπ οπωσδήποτε).

ΤΖΙΠΟΥΡΑΤΟΙ ΣΑΣ ΕΡΧΟΜΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ !!!!!!!!!!!!!!!!

(Πώς είπε ο Μαρξ, αν ενθυμούμαι καλώς: Τζιπουράτοι όλων των τάξεων ενωθείτε) ;

Κάπως έτσι.

Το αρνί ήταν ξαπλωμένο μπρούμυτα στο ταψί, με τις καμπύλες των γλουτών του να διαγράφονται προκλητικά και, πλαισιωμένο με ολοστρόγγυλες ροδοκόκκινες πατάτες, ήταν ένα χάρμα οφθαλμών, προγραφόταν δε να γίνει και χάρμα απόλαυσης των γευστικών καλύκων του ουρανίσκου.
Η ουρά του ανορθωμένη κι αγέρωχη, περίμενε με μακροθυμία το τολμηρό χέρι που θα την έδρεπε, ακριβώς στο έβδομο σπόνδυλο.
Οι συνδαιτυμόνες, μάλλον διστακτικοί, παρέμεναν στην απόλαυση της όρασης εισέτι, αρκούμενοι σε ευμεγέθη κριτσίνια τα οποία πρόσφεραν συμβολικά στας κυρίας της παρέας.

Με αποφασιστικότητα πλησίασα και, με μια αδόκητη κίνηση, την έδρεψα ακριβώς στον έβδομο σπόνδυλο, ικανοποιώντας την επιθυμία της.
Την κράτησα στο ύψος των ματιών μου και, πριν την απολαύσω, γύρισα τη σκέψη μου πίσω...
όχι στο περσινό Πάσχα ούτε σε κάποιο Πάσχα των παιδικών μου χρόνων...
αλλά πολύ πιο πίσω...
κοντά 2 εκατομμύρια χρόνια πριν, που και ο άνθρωπος είχε ουρά –και να μην ξεχνάμε πως και το ανθρώπινο έμβρυο έχει ουρά μέχρι κάποιους μήνες -.
…………
Η πρώτη επίθεση της ουράς στην ψυχική μου γαλήνη είχε να κάνει με τι άλλο;
με το νέο, τότε, τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων μέσα από σάιτς γνωριμιών.
Και θα καταλάβετε γιατί:
Φαντάστηκα ένα τότε σάιτ, ανάλογο με το τωρινά…
Μια μεγάλη σπηλιά με ανοίγματα-εισόδους σε διάφορα σημεία που οδηγούσαν σε μικρότερες και είχαν πινακίδες:
Σεξουαλικότητα,
φιλικές σχέσεις με δεινόσαυρους,
οι πρωτόγονοι για τους πρωτόγονους,
ομορφότερες ιστορίες στη ζούγκλα,
προσωπική βελτίωση με ρόπαλο,
ας ενώσουμε τις ουρές μας, κ.ο.κ.
Σε κάθε είσοδο στεκόταν κι ένας μοντερέιτορ με κεφάλι σκύλου και έτρωγε, ωμές όμως, ακρίδες.

Τα μέλη προσέρχονταν κουβαλώντας μεγάλες πλάκες όπου είχαν χαράξει τα άρθρα και τα σχόλια.
(στα VIP, το σάιτ είχε δώσει από ένα βαστάζο και στα πρίμιουμ ειδικά καροτσάκια, όσο διαρκούσε η συνδρομή τους).
Τις παρέδιδαν στους μοντερέιτορς και αυτοί, αφού τις διάβαζαν βιαστικά, τις έδιναν πίσω στο μέλος για να τις αναρτήσει στην οικεία θεματική ενότητα.
Αν το θέμα είχε εμφανή κίνδυνο να μη βρίσει ή θίξει κανείς κάποιον και να μη γίνει της πόπης, τότε ο μοντερέιτορ έπαιρνε ένα καλέμι και το έσβηνε.

Όπως καταλαβαίνετε, χρειαζόταν δύναμη και κόπος για τις μεταφορές των πλακών και τις αναρτήσεις τους, με αποτέλεσμα να υπάρχει φειδώ και να αναρτώνται μόνο σοβαρά άρθρα και σχόλια.
Ιδίως αν κάποιος ήταν και λίγο γκερούλης με ουρά, το σκεφτότανε πολύ να τη βάζει και να μπαχαλεύει με το παραμικρό και με δυο-τρεις λέξεις, κάθε θέμα.

Ούτε συζήτηση δε για ομαδικές αναρτήσεις 20-30 εικόνων!!!
Έπρεπε κανείς να πάει πρώτα στον τότε γκούγκλη ή σε ανάλογο σάιτ εικόνων, να πάρει τις πλάκες με τις εικόνες – και δεν ήταν και κοντά, κατά Αμερική μεριά, άσε που δεν είχε ανακαλυφθεί κιόλας κι έπρεπε να την ανακαλύψει πρώτα– να τις κουβαλήσει στο σάιτ και να τις αναρτήσει.
Ακόμα και η τότε Ιβίσκους –τυχαίο νικ- αν και νέο κορίτσι, θα το σκεφτόταν σοβαρά.

Όσο δε για παιχνιδάκια ούτε λόγος.
"Παρεμφεραί καταλήξεις με μη παρεμφερέ νόημα", δεν είχαν νόημα διότι το να κουβαλάς ολόκληρη πλάκα με μια κατάληξη (ολ) ον για να απαντήσεις σε κάποιον που είχε γράψει: (πάρτ) ον ήτο και ολίγον maλακία.
Με λίγα λόγια, ήταν ένα πάρα πολύ σοβαρό σάιτ και δυστυχώς δε ζούσα τότε να είμαι μέλος.
Και πολύ στενοχωρήθηκα.
Εξ ου και η πρώτη επίθεση της ουράς στην ψυχική μου γαλήνη.

Η βου επίθεση είχε να κάνει με γενικότερους προβληματισμούς που άρχιζαν με την αμείλικτη λέξη:
Πώς;
(κάτι ανάλογο με το γιατί, εκλεκτού συναδέλφου).
Πώς ο άνθρωπος κατάφερε να φτάσει από την πλάκα στο πληκτρολόγιο; Αλλάζοντας απλώς τα 3 τελευταία γράμματα; - να ιδέα για παιχνιδάκι -
Πώς ο μοντερέιτορ πήρε ανθρώπινη μορφή; Άρχισε να ψήνει τις ακρίδες;
Πώς έχασε την ουρά του ο πρωτόγονος, σε αντίθεση με το αρνί;
Πώς ασκητικά βλέμματα κατάφεραν να επιβιώσουν σε περιόδους σουρεαλισμού;
Πώς ένα αυτοκίνητο μπορεί να είναι μπρελόκ, αχ βρε τζοκ, αχ βρε τζοκ;
Πώς φτιάχνουν μπεσαμέλ για μουσακά με γάλα ακρίδας;
Πώς μπορεί μία ουρά να έχει μεταλλαχτεί σε αλογοουρά αγνής κορασίδας;

Πώς τον λεν τον ποταμό; Ιλισό, Ιλισό;

………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………
(εδώ, μπορείτε να προσθέσετε τα δικά σας Πώς)


…………
Μετά από όλα τα ανωτέρω αναπάντητα, αμείλικτα Πώς -και ανταποδίδοντας τις επιθέσεις της ουράς- την ξεκοκάλισα απολαυστικά, σπόνδυλο-σπόνδυλο, αφήνοντας του συνδαιτυμόνες να προσφέρουν ακόμα ευμεγέθη, συμβολικά κριτσίνια – ενίοτε δικτυακά -στας κυρίας.
Αλλού το σύμβολο κι αλλού το θαύμα, που λέει και η παροιμία.

ΣΗΜ: Το παρόν πόνημα ξεκίνησε από μια προτροπή της αγαπητής…συνεργάτιδός μου επί των εκπονήσεων –προπονήσεων καταπονήσεων …συμπονήσεων …παραπονήσεων κλπ. - , Ζαν, η οποία με ρώτησε, ιστάμενη υπεράνω του αμνού:
-Τη θες την ουρά;
-Ναι
-Ε τότε, πρέπει να της αφιερώσεις άρθρο!!!

Όπερ και εγένετο.
Σκοπός δε του θέματος, η βαθιά και ενδελεχής ανάλυση διαφόρων φυσικών φαινομένων και μετεξελίξεων του ανθρώπου.